
Nowa definicja mobbingu wchodzi w życie 5 listopada 2026 roku. Wprowadza ją ustawa z 19 czerwca 2026 r. o zmianie Kodeksu pracy (Dz.U. 2026 poz. 1046).
Zmiany ułatwiają pracownikom dochodzenie swoich praw. Jednocześnie nakładają na pracodawców surowsze wymogi dotyczące realnej prewencji.
Jak w praktyce wyglądają nowe zasady i na co należy zwrócić uwagę?
Dotychczas jednym z największych wyzwań procesowych było wykazanie, że nękanie miało charakter „długotrwały”. Sądy często wymagały dowodu, że uporczywe zachowania trwały przynajmniej kilka miesięcy.
Po zmianie przepisów kluczowym pojęciem jest uporczywość. Art. 94³ Kodeksu pracy opisuje mobbing jako uporczywe nękanie pracownika. Uporczywość oznacza zachowania powtarzalne, nawracające lub stałe.
Przepisy nie wymagają już długotrwałości. Pracownik nie musi też wykazywać zamiaru sprawcy. Zachowania incydentalne nadal nie są mobbingiem.
Dzięki temu pracownik może szybciej reagować prawnie i bronić się przed negatywnymi działaniami w miejscu pracy.
Źródłem mobbingu nie musi być wyłącznie bezpośredni przełożony. Przepisy wskazują jako sprawców także:
pracodawcę i przełożonego,
osoby na równorzędnych stanowiskach, czyli współpracowników,
podwładnych, którzy kierują niepożądane zachowania wobec przełożonego,
osoby świadczące pracę na innej podstawie niż stosunek pracy, na przykład na umowach cywilnoprawnych lub kontraktach B2B.
Sprawcą może być jedna osoba albo grupa osób.
Dla pracodawców zmiana oznacza konieczność zweryfikowania dotychczasowych procedur antymobbingowych. Każdy pracodawca ma obowiązek systematycznie przeciwdziałać mobbingowi.
Obejmuje to prewencję, wykrywanie, właściwe reagowanie, działania naprawcze i wsparcie osób pokrzywdzonych. Sam zapis w regulaminie nie przekona sądu, że pracodawca realnie przeciwdziałał mobbingowi.
Pracodawcy zatrudniający co najmniej 10 osób muszą dodatkowo określić reguły, procedury i częstotliwość działań w tym zakresie. Mają na to czas do 5 maja 2027 r.
Pracodawca może uregulować te kwestie w regulaminie pracy. Może też wydać odrębny regulamin, uzgodniony ze związkami zawodowymi lub przedstawicielami pracowników.
W praktyce warto wdrożyć przede wszystkim:
przejrzystą i bezstronną procedurę zgłaszania nadużyć (wewnętrzną politykę antymobbingową),
regularne szkolenia dla kadry zarządzającej i pracowników,
szybkie i obiektywne wyjaśnianie każdego incydentu, na przykład przez powołaną komisję.
Nowe przepisy zwiększają odpowiedzialność finansową pracodawców. Pracownik może żądać zadośćuczynienia w wysokości co najmniej sześciokrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę albo odszkodowania.
Przy minimalnym wynagrodzeniu 4806 zł brutto w 2026 r. dolny próg wynosi 28 836 zł. To tylko dolna granica, a sąd może zasądzić więcej.
Pracownik nie musi już wykazywać rozstroju zdrowia. Pracodawca, który wypłaci świadczenie, może dochodzić od sprawcy wyrównania szkody.
Bagatelizowanie sygnałów o nieprawidłowościach w zespole oznacza więc wysokie ryzyko finansowe i wizerunkowe dla przedsiębiorstwa.
Bezpieczne środowisko pracy to fundament stabilnego biznesu. Dla pracownika oznacza ochronę zdrowia i godności.
Więcej o dochodzeniu roszczeń znajdziesz na stronie Odszkodowania.
Doświadczasz mobbingu albo chcesz dostosować firmę do nowych przepisów? Zapraszamy na konsultację do naszej Kancelarii. Przeanalizujemy sytuację prawną i pomożemy dobrać bezpieczne rozwiązanie.